Håpefulle huer, del 2

Her kjem andre ladning med huer til kreftavdelinga ved St. Olavs hospital.

Intuitive, strikka i Drops merino extra fine. Mjuk og god hue. Eg tykte holomgangane vart litt tette, men det er lett å fiksa på til neste gong. Elles var oppskrifta veldig enkel å strikka og hua kan brukast på begge sider. Genialt.

Denne skulle eigentleg vetlesøster få, men litt stram mønsterstrikk resulterte i ei hue for små knollar, så ho går til innsamlinga. Strikka i Viking eco alpaca (økologisk ull, jøsses!) etter mønster frå eit Vikinghefte.

Den foreløpig siste hua er Stripey, også denne gongen i Drops karisma. Ho vart litt trang, så eg vil tru at ho passar best til born.

No skal alle huene få seg eit bad i Milovatn og merkelappar med vaskeråd, så er dei klare for sending. Etterpå er det tilbake til sokkestrikkinga. Kan ikkje komma på etterskot med mine 52.

#41, #42, #43 og #44

Endå fleire sokkar er ferdige.

Det første paret er bidraget mitt i kunstløp, par i OL også. Eg hadde ikkje nok blått garn, men litt kvitt og grønt restegarn gjorde susen.

Dei tre neste er små sokkar til nabojenta. Det gule og det raude paret er strikka i størrelse 2 år, men dei passa akkurat til ho no når ho berre er eitt år, så då strikka eg eit litt større par i lilla, som ho kan ha til seinare.

Snart er plønsjen ferdig. Lurer på kva eg skal strikka på då?

Olympisk mester

I år har eg delteke i OL. Og det i den seigaste øvelsen av dei alle, nemleg 5-mila. Eg kan melda om fantastisk godt føre, godt feste i oppoverbakkane og god gli nedover.

Og det er sjølvsagt strikke-OL eg snakkar om. ;-)
Uformelt.net arrangerte Vancouver 2010-along samstundes med vinter-OL, så eg meldte meg på slalom (noko med fletter, valfritt prosjekt), kunstløp par (noko i par), utfor (hals) og 5-mil (seige UFO-ar).

Eg ga meg i kast med 5-mila først (alltid godt å vera ferdig med dei tyngste oppoverbakkane). Marie-gensaren har lege på vent sidan oktober i fjor. Det var kun armane og vrangbord nede som mangla, men angst for å gå tom for garn før gensaren var ferdig, gjorde prosjektet til ein UFO. Det er dumt å strikka vidare for å sjå om garnet faktisk tek slutt, difor gøymer me han nederst i korga og latar som ingenting. Vel, vel.

UFO-øvelsen ga meg ein god anledning til å fullføra gensaren. Då eg først sette i gang, gjekk det faktisk rasande fort. Sjokolade som doping er å anbefala. Ikkje vart det tomt for garn heller!

150 gram silkemjuk gensar er resultatet, ein god gullmedalje. Mønsteret er Marie av Britta Wilfert. Garnet er DSA babysilk på pinne nummer 3. Varmt, godt og mjuuuukt.

Elles er eg ferdig med både kunstløp og utfor, men litt fartsskada etter ein heftig utforomgang må slalomen venta til helga.

#39 og #40

Det er lenge sidan sist no, men det vert strikka litt innimellom alt anna.

Restegarnssokkar til bestefar er siste prosjekt ut. To par, begge er strikka med ein tråd Sisu og ein tråd Drops alpaca. Fin måte å bruka opp diverse restar på, sidan han ikkje bryr seg om fargar.

Par nummer 40 betyr at det berre er tolv par att! Eg ser lyset i enden av tunnelen, sjølv om eg merkar at sokkestrikkelysta har dabba litt av. No har sokkane vorte meir som tanketomme innimellomprosjekt. Men når eg har klart så mange par skal eg jammen klara tolv til.

#38

Endå eit innimellom-par er ferdig, denne gongen Husbeast socks.

Det er faktisk mitt første fletteprosjekt. Sjølv om eg no har strikka i over eitt år, har eg ikkje hatt mot til å strikka fletter, for det ser jo så avansert ut. Men då dette mønsteret kom som eit alternativ i ein tilbehørsalong på Uformelt, fann eg ut at det er berre til å kasta seg uti det. Som tenkt, så gjort, og det var faktisk ikkje vanskeleg! Berre litt knotete med flettepinnen, men det gjekk seg til etter ei stund. Så no er eg kurert og har allereie fleire huer og sokkar med flettemønster på to-do-lista.

Sokkane er strikka i PT5, på pinne nummer 3, størrelse 42. Yngste onkel ønskjer seg sokkar, så då fann eg ut at dette kunne vera årets første julegåve.

Håpefulle huer

Obs: langt innlegg.

På eit strikkeforum eg er innom har det tidlegare vore innsamling av huer til kreftavdelingen ved sjukehuset i Oslo og Stavanger, og no er det innsamling til St. Olavs hospital i Trondheim. Slikt må ein bidra til!

Dei siste vekene har eg altså svinga pinnane for eit godt formål, og her kjem resultata så langt:

Først ut er Jacques Cousteau-hat, strikka i Pickles extra fine merino. Garnet er mjukt og godt og forhåpentlegvis kløfritt. Det bestod i hvert fall min kløtest.
Lampa med lampeskjermen stiller som modell, i mangel på frivillige hovud.

Så kjem ei rekkje med heilt enkle huer, alle variasjonar av Pickles sitt Hello New York-vintersett. Det er kun hua til venstre (den med grå striper heilt til topps) som er strikka nøyaktig etter mønsteret. Dei andre er strikka litt kortare. Garnet er igjen Pickles extra fine merino. Grønfargen heiter knæsj mint, og eg kan skriva under på at den er verkeleg KNÆSJ, men det finst vel fargeglade trønderar også.

Nummer sju er Smart-hue, strikka i Smart. Denne hua vart enormt lang, men ho virkar fint med litt lang oppbrett eller som ei baggyhue. No veit eg ikkje om eg tåler mykje, men eg tykte ikkje at denne klødde heller.

Sistemann er Stripey (kun Ravelry-link), mitt favorittmønster. Ikkje det at eg har strikka så mange huer etter mønster, men av dei eg har strikka er Stripey definitivt på førsteplass. Utruleg fin felling i toppen og godt med ekstra foring rundt øyra. Dessutan er mønsteret veldig enkelt, men stilig og dekorativt. Hua er strikka i Drops Karisma, endå ein ny garnfavoritt.

Det var alle huene eg har strikka så langt, men det kjem fleire. Ei er på pinnane og mange andre er planlagt. Kjekt å strikka noko som ikkje treng ein partnar!

Viss du har lyst til å bidra, så finn du informasjon her. Det er endå god tid, frist for innsending av huer er i slutten av mars. Og som ei ekstra gulrot er det lagt opp til konkurranse med to fantastiske premiar, nemleg to hesper med det berømte garnet Wollmeise! Eitt hespe til den som strikkar flest huer og eitt hespe som vert trekt ut tilfeldig blant alle som har bidrege. Så her har alle ein vinnarsjanse, så det er berre til å kasta seg over pinnane.

#37

Det er dårleg med sokkestrikkelyst for tida, no går det meir i huer og hekling på bestemorsruteteppet mitt. Men eitt og anna par vert då ferdig innimellom.

Siste par ut er blåbærvafler strikka i Sterk på pinne nummer 3. Det gjekk med 2 nøster til størrelse omtrent 43. Mjuke, gode og varme. Håpar dei fell i smak hjå mottakar også.

Varme vottar

Siste del av pappa sin garderobe består av tova vottar. Dei har vore ferdigstrikka, ferdigtrådfesta, ferdigtova og i bruk i ei veke, men det tek visst litt tid med blogginga for tida.

Oppskrifta fann eg på nettet ein plass, hugsar ikkje heilt kvar. Garnet er Hifa2 frå lageret, heile 116 gram. Vottane vart strikka med enkel tråd på pinne nummer 5,5. Eg fulgte oppskrifta slavisk og det resulterte i GIGANTISKE vottar. Heile armen min fekk plass i ein vott!

Eg var litt skeptisk til at vottane faktisk skulle krympa til brukbar størrelse, men dei vart fine etter fire (!) gongar i maskina, to omganger på 60 grader og to på 40.

Skjerf med stil

Mange blå skapar som sagt nye behov i heimen. Pappa fann ut at eit skjerf var tingen for å halda kulden ute, men i mangel på eitt i sin eigen garderobe, tok han mamma sitt favorittskjerf. Dameskjerf. Med kattar på. Eg fann fort fram garn i mandige fargar og sette i gang. 3 rett, 3 vrang i to dagar og pappa hadde sitt eige herreskjerf.

Garnet er Schachenmayr nomotta extra merino big (puh), strikka på pinne nummer 4. Koksgrått med lysegrå striper i endane. Det gjekk med sånn omtrent 3 og eit halvt nøste av hovudfargen og eit halvt av stripefargen.

Vottane hans er akkurat ferdigtova og ligg til tørk, så no er alt klart for tur i minusgrader.

#34, #35 og #36

Tempoet er bra på strikkepinnane i det nye året. Mange dagar fri er lik høg produksjon, også på sokkefronten. Tre nye par er ferdig sidan sist.

Eit blåbærpar, strikka i PT5 på pinne nummer 3, størrelse 40.

Fargerike sokkar til meg sjølv. Strikka i Regia på pinne 2.75, størrelse 38. 12 omgangar ribb og resten glattstrikk. Tynne og gode, perfekte i skisko. Siste par ut er raude vafler, strikka i Sterk, pinne nummer 3, størrelse 40.

Elles er eg ferdig med eit skjerf og snart eit tova vottepar til faderen. 16 minusgrader skapar visst nye behov i heimen, så eg vert ikkje arbeidsledig med det første.